ميان تمامي صداها تنها صداي توست آرامبخش طوفاني قلبم ميان سازها و آوازها تنها آواز توست سايه سار شبهاي سردم به كدامين سو رهسپاري ؟ به سرزمين غربت ؟ يا به آسمان آبي خدا ؟ ديرزماني است دلتنگ توام تا به حال مي داني زمين چند صدبار به دور خود چرخيده ؟ مي داني چند صدبار خورشيد طلوع و غروب كرده ؟ مي داني دوبهار آمده و رفته اما تا كنون قلب من بهار را حس نكرده ؟ لابد مي داني كه ستاره اي نمانده تا نشمرده باشم دير زماني است دلتنگ توام اي حس ماندگار، تو همان حسي كه لحظه اي رهايم نمي كند، حسي شبيه بغض اشكهاي بي بهانه، حسي غريبانه در شبهاي بي ستاره، نامت را مي گذارم عشق ! واژه اي كه آوازت و سكوتت هردوبه من هديه دادند، آوازي زيبا و سكوتي غم انگيز، معناي تمام لحظه هاي مبهم و خيالي ذهنم در سكوت غريبانه ات خلاصه مي شود بمان اي حس ماندگار بمان اي شبنم اشكهاي بيقراري ام بمان اي بهانه شعرم بمان اي شوق خستگي هايم بمان اي ترانه غربت من بمان اي هستي من آواز تو اشكهاي من ساز تو اي راز دل من همراز تو مان اي مسافر شهر غريب من بمان كه بي تو شوقي به ماندن و نفس كشيدن ندارم بمان كه ديوانه ي كوي عشقت در حسرت ديدار چشمانت پرپرشده بمان كه نفس هاي خسته درونم براي عشقت رنگ عاشقي گرفته بمان تا صحراي دلم در غربت ديدگان آسماني ات جان گيرد بمان كه گر نماني شوقي به ماندن و زندگي ندارم بمان كه اشكهايم ديگر ياراي دل غريبم نيست يارا بمان بمان بمان