عشق غم دوستی جدایی خیانت خدا

عشق غم دوستی جدایی خیانت خدا

The Big Idea
In this book, author Daniel Goleman reveals the skills that distinguish star performers in every field, from entry level jobs to middle-level to top executive posts. The book shows that the single most important factor is not IQ, advanced degrees, or technical expertise, but the quality called “Emotional Intelligence.” This book shows that we all possess the potential to improve our emotional intelligence – at any stage in our careers, as individuals or as team members in an organization.


The New Yardstick

The rules for work are changing. We’re being judged by a new yardstick: not just by how smart we are, or by our training and expertise, but also by how we handle ourselves and each other. This is increasingly applied in choosing who will be hired and not, who will be let go or retained. In a time with no guarantee of job security, when the very concept of a job is being replaced by “portable skills,” these are prime qualities that make and keep us employable. Talked about loosely for decades under a variety of names, from “character” and “personality” to “soft skills” and “competence,” there is at last a more precise understanding of these human talents: emotional intelligence.

Some Misconceptions

  • First, emotional intelligence does not mean merely “being nice,” but rather, for example, bluntly confronting someone with an uncomfortable but consequential truth they have been avoiding.
  • Second, emotional intelligence does not mean giving free rein to feelings. Rather, it means managing feelings so that they are expressed appropriately and effectively, enabling people to work together smoothly toward their common goal.
  • Lastly, levels of emotional intelligence are not fixed genetically, nor does it develop in early childhood. Unlike IQ, which changes little after our teen years, emotional intelligence seems to be largely learned, and it continues to develop through life and learn from our experiences.

What Employers Want

A survey of American employers reveals that more than half the people who work for them lack the motivation to keep learning and improving in their job. Four in ten are not able to work cooperatively with fellow employees, and just 19 percent of those applying for entry-level jobs have enough self-discipline in their work habits. More and more employers are complaining about the lack of social skills in new hires.

The Limits of IQ

Given how much emphasis schools and admissions tests put on it, IQ alone explains surprisingly little of achievement at work or in life. When IQ test scores are correlated with how well people perform in their careers, the highest estimate of how much difference IQ accounts for is about 25 percent. This means that IQ alone at best leaves 75 percent of job success unexplained.


In large part, expertise is a combination of common sense plus the specialized knowledge and skill we pick up in the course of doing any job. Expertise comes from in-the-trenches learning. It shows up as an insider’s sense of the tricks of a trade – the real knowledge of how to do a job that only experience brings. Be that as it may, expertise is a “threshold requirement.” The abilities that distinguish the outstanding supervisors in technical fields are not technical, but rather relate to handling people.

Emotional Intelligence

Here’s a cautionary tale about two students, Penn and Matt. Penn was a brilliant and creative student, an exemplar of the best Yale had to offer. The trouble with Penn was he knew he was exceptional – and so was, as one professor put it, “unbelievably arrogant.” Even so, he looked spectacular on paper. When he graduated, Penn was highly sought after. He got a lot of invitations for job interviews. But Penn’s arrogance came across all too clearly; he ended up with only one job offer from a second-tier outfit. Matt, on the other hand, wasn’t as academically brilliant. But he was adept interpersonally. Everyone who worked with him liked him. Matt ended up with seven job offers out of eight interviews and went on to success in his field, while Penn was let go after two years at his first job. Penn lacked – and Matt had – emotional intelligence.

Emotional Competence

Emotional Competence is a learned capability based on emotional intelligence that results in outstanding performance at work. Our emotional intelligence determines our potential for learning the practical skills that are based on its five elements: self-awareness, motivation, self-regulation, empathy, and adeptness in relationships. Our emotional competence, on the other hand, shows how much of that potential we have translated into on-the-job capabilities. For instance, being good at serving customers is an emotional competence based on empathy. Likewise, trustworthiness is a competence based on self-regulation, or handling impulses and emotions well. Both customer service and trustworthiness are competencies that can make people outstanding in their work. Simply being high in emotional intelligence does not guarantee a person will have learned the emotional competencies that matter for work; it means only that they have excellent potential to learn them.

The Leadership Edge

Emotional competence is particularly central to leadership, a role whose essence is getting others to do their jobs more effectively. Interpersonal ineptitude in leaders lowers everyone’s performance: it wastes time, creates acrimony, corrodes motivation and commitment, builds hostility and apathy. A leader’s strengths or weaknesses in emotional competence can be measured in the gain or loss to the organization of the fullest talents of those they manage.

Talents for These Times

Claudio Fernandez-Araoz, in charge of executive searches throughout Latin America from Egon Zehnder International’s Buenos Aires office, compared 227 highly successful executives with 23 who failed in their jobs. He found that the managers who failed were almost always high in expertise and IQ. In every case their fatal weakness was in emotional intelligence – arrogance, over reliance on brainpower, inability to adapt to the occasionally disorienting economic shifts in that region, and disdain for collaboration or teamwork.

The Inner Rudder

A physician was once offered a business proposition: If he would leave his practice to become medical director of a fledgling condominium health resort and invest $100,000 of his own capital in the venture, his projected share of the business would amount to $4 million within three years. Or so the business plan promised. He liked the vision of a resort where people could improve their health as they vacationed; coupled with the lure of a possibly fantastic payoff he couldn’t resist. He sold his medical practice, invested in the resort, and became its medical director. But during the start-up year he found that there was no medical program to direct yet – he ended up spending his days essentially as a salesman, trying to interest people in buying time-share condos at the resort.

The Power of Intuition: The First Thirty Second

Credit managers must sense when a deal might go bad even if the numbers look fine; executives have to decide whether a new product is worth the time and money it takes to develop; people must make an educated guess about who among a field of candidates for a job will have the best chemistry in a working group. All such decisions demand the capacity to fold into the decision-making process our intuitive sense of what is right and wrong. Intuition and gut feeling bespeak the capacity to sense messages from our internal store of emotional memory – our own reservoir of wisdom and judgment. This ability lies at the heart of self-awareness.

Emotional Awareness: Recognizing One’s Emotions and Their Feelings

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اسفند ۱۳۸۹ساعت 17:34  توسط علی احمدیان  | 

هوش هیجانی

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اسفند ۱۳۸۹ساعت 13:41  توسط علی احمدیان  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم اسفند ۱۳۸۹ساعت 15:58  توسط علی احمدیان  | 

مدیریت شبکه
+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم اسفند ۱۳۸۹ساعت 15:54  توسط علی احمدیان  | 

«رفتن يا نرفتن .. مساله اين است»

يك جاده رو تصور كنيد،تك و تنها در بيابان.شروع به حركت در اين جاده ميكنيم.پس از مدتي ميبينيكه در كنار جاده سبدی پر از يك نوع ميوه قرار داده شده.باز هم جلو ميريم.فاصله سبد ميوه ها كمتر و تنوعشون بيشتر ميشه.انار،سيب،زردآلو،موز و... .گاهي شيريني و شكلات هاي براقي رو در كنار جاده ميبينيم.باز هم ادامه ميديم.

ولي آخر جاده...با همه جاي اون فرق داره؛يه چيزي فراتر.



 پشت دريا شهريست كه درآن پنجره هارو به تجلي باز است...


هاله اي از نور سفيد،صداي زمزمه هاي زيبا،رنگي دلنواز و قهقهه مستانه كودكي شادمان.

يكباره ساعت به صفر ميرسه.

ابتداي جاده كودكي ماست و طول اون عمر ما.انسان براي زنده موندن لازمه تغريح كنه،شاد باشه ولي به قدر لازم.بيش از حد پرداختن و بيش از حد كناره گيري كردن از اين مساله مشكل آفرينه.

يعني اگه فرد در طي حركت چيزي نخوره تلف ميشه و اگه بيش از حد بايسته وقت رو از دست ميده.

گاهي آزمايشهايي در زندگي به وجود ميآد كه لازمه انسان منطقي باشه و گول ظاهر مساله رو نخوره.مثلا توي سن جواني يه عشق و محبت در دلتون به وجود ميآد.

فرد عاقل گول نميخوره و درست ترين راه كه منطقي برخورد كردنه رو میگزینه.اينا همون شيريني و شكلات هاي براق هستن و اما...

و اما بدبخت اون افرادي كه اين ميوه ها و بدتر از اون شكلات ها رو نه تنها به عنوان وسيله و عامل ترقي نشناختن،بلكه اونا رو هدف خودشون قرار دادن.يعني اينقدر معطل خوردن ميوه هاي مختلف شدن كه زمان به پايان رسيد.(با اندكي توشه!)

دردآور ترين جاي قصه اينجاست كه بيشتر مردم فريب زرق و برق شيريني و شكلات كه همان گناهان اند را ميخورند و تا آخر عمر گرفتارش ميشوند.


اينان همان كوته فكرانند،آنهايي كه ...


                         كودك من بشنو از من          زندگي سخت است و زيبا

                         با تمـــــام خـــارهايش         هست زيبـــا هست زيبـــا




 صداقت در چشمان كودكان موج ميزند


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم فروردین ۱۳۸۷ساعت 21:12  توسط علی احمدیان 

اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و تکه ای کوچک از زندگی به من ارزانی می کرد احتمالاً همه آنچه که به فکرم می رسید نمی گفتم. بلکه به همه چیزهایی که می گفتم فکر میکردم. ارج همه چیز در نظر من نه در ارزش آنها بلکه در معنایی است که دارند. کمتر می خوابیدم و بیشتر رویا می دیدم. چون می دانستم هر دقیقه که چشممان را برهم می گذاریم شصت ثانیه نور را از دست می دهیم. هنگامی که دیگران می ایستادند من راه می رفتم و زمانی که دیگران می خوابیدند من بیدار می ماندم.

هنگامی که دیگران صحبت می کردند گوش می دادم و از خوردن یک بستنی شکلاتی چه حظی که نمی بردم. اگر خداوند تکه ای زندگی به من ارزانی می داشت قبایی ساده می پوشیدم. نخست به خورشید چشم می دوختم و نه تنها جسمم را بلکه روحم را عریان می کردم.

خدایا اگر دل همچنان در سینه ام می تپید نفرتم را بر یخ می نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می کشیدم. خدایا اگر تکه ای زندگی می داشتم نمی گذاشتم حتی یک روز بگذرد بی انکه به مردمی که دوستشان دارم نمی گویم دوستشان دارم. به همه مردان و زنان می قبولاندم که محبوب من هستند و در کمند عشق زندگی می کردم. به انسانها نشان می دادم که در اشتباهند که گمان می بردند که پیر شدند و دیگر نمی توانند عاشق باشند. به هر کودکی دو بال می دادم ولی رهایش می کردم تا خود پرواز را بیاموزد. به سالخوردگان یاد می دادم که مرگ نه با سالخوردگی بلکه با فراموشی سر می رسد. من دریافته ام که وقتی در قله کوه زندگی کنند بی آنکه بدانند خوشبختی واقعی وابسته آنچه است که در دست دارند. دریافته ام که یک انسان فقط هنگامی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پایین بنگرد که ناگریز باشد او را یاری دهد تا روی پای خود بایستد. من از شما بسی چیزها آموخته ام. اما در حقیقت فایده ای چندانی ندارد. چون هنگامی که انها را در این چمدان می گذارم. بدبختانه در بستر مرگ خواهم بود.

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم فروردین ۱۳۸۷ساعت 19:55  توسط علی احمدیان  | 


چيه ؟

نكنه جداً فكر كردي كه "تو عزيز قصه هامي"؟

نكنه فكر كردي كه فقط ديگه الان داره چشمام تورو مي بينه؟


نه كوچولو اشتباه نكن

تو هم يه آدمي عين بقيه فقط يه كم بيشتر دوستت داشتم همين

ولي الان تو هم عين بقيه....


پس نميخواد خيلي خودتو لوس كني و هي فكر كني كه من اينجام كه تو هركاري دوست داري انجام بدي...


خوش باش كوچولو....



+ نوشته شده در  شنبه هفدهم فروردین ۱۳۸۷ساعت 19:53  توسط علی احمدیان  | 


اگه قلبمو شکستی به فدای یک نگاهت

 این منم چون گل یاس نشستم سر راهت

تو ببین غبار غم رو که نشسته بر نگاهم

 اگه من نمردم از عشق تو بدون که روسیاهم

 اگه عاشقی یه درده چه کسی این درد ندیده

تو بگو کدام عاشق رنج دوری ندیده

اگه عاشقی گناهه ما همه غرق گناهیم

 میون این همه آدم یه غریب و بی پناهیم

 تو ببین به جرمه عشقت پره پروازمو بستند

تو ندیدی منه مغرور چه بی صدا شکستم


آخر "کعبه" در میان عالم است.

چو اهل حلقه عالم، جمله رو به او کنند؛

چون این کعبه را از میان برداری،

سجده بسوی دل باشد:


    سجدۀ آن، بر "دل این"،

    سجدۀ این،

                    بر "دل آن"!


 - شمس تبریزی





+ نوشته شده در  شنبه هفدهم فروردین ۱۳۸۷ساعت 19:51  توسط علی احمدیان  | 

خوش آمديد

بوسه يعني وصل شيرين دو لب
بوسه يعني خلسه در اعماق شب
بوسه يعني مستي از مشروب عشق
بوسه يعني آتش و گرماي تب
بوسه يعني لذت از دلدادگي
لذت از شب , لذت از ديوانگي
بوسه يعني حس طعم خوب عشق
طعم شيريني به رنگ سادگي
بوسه آغازي براي ما شدن
لحظه اي با دلبري تنها شدن
بوسه سرفصل كتاب عاشقي
بوسه رمز وارد دلها شدن
بوسه آتش مي زند بر جسم و جان
بوسه يعني عشق من , با من بمان
شرم در دلدادگي بي معني است
بوسه بر مي دارد اين شرم از ميان
طعم شيرين عسل از بوسه است
پاسخ هر بوسه اي يك بوسه است
بهترين هديه پس از يك انتظار
بشنويد از من فقط يك بوسه است
بوسه را تكرار مي بايد نمود
بوسه يعني عشق و آواز و سرود
بوسه يعني وصل جانها از دولب
بوسه يعني پر زدن , يعني صعود

+ نوشته شده در  جمعه دوم فروردین ۱۳۸۷ساعت 15:44  توسط علی احمدیان  | 

به کودکي گفتند : عشق چيست؟ گفت : بازي. به نوجواني گفتند : عشق چيست؟ گفت : رفيق بازي. به جواني گفتند : عشق چيست؟ گفت : پول و ثروت. به پيرمردي گفتند : عشق چيست؟ گفت :عمر. به عاشقي گفتند : عشق چيست؟ چيزي نگفت.آهي کشيد و سخت گريست
+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم مهر ۱۳۸۶ساعت 16:49  توسط علی احمدیان  | 

 آبی تر از آنیم:

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم


از شیشه نبودیم که از سنگ بمیریم


تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم


شاید که خدا خواست

 که دلتنگ بمیریم

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم شهریور ۱۳۸۶ساعت 17:7  توسط علی احمدیان  | 


به دادم برس اي مهربان ترين مهربانان

بار الها اي يگانه ناجي قلبم

اي تنها اُميد نوميدان

اي پروردگار مهربان و بي همتا

ياريم كن تا دل بكنم از اين زمين خاكي

و اَفلاكي شوم

ياريم كن تا قدرت لايزال و رحمتت را ببينم

و عظمت بي دريغت را درك كنم

خداوندا ياريم كن

تا به آنچه تو مي پسندي راضي باشم

و به آنچه تو مي خواهي عشق بورزم

و از آنچه نمي پسندي دوري گزينم

بار الها اي يگانه مونس تنهايي هايم

بنده حقيرت را ياري كن

تا با شناخت بزرگي درگاهت

عاشقي پاك و بنده اي سپاسگزار باشم

پروردگارا كمكم كن

تا راضي باشم به رضاي درگاهت

و قانع باشم به آنچه مرا عطا فرمودي

خداوندا به دادم برس

و بنده حقيرت را درياب

تا روزي كه در پيشگاه عظمتت حضور خواهم يافت

خوار و پشيمان و درمانده نباشم

به دادم برس اي بي همتا

اي مهربان ترين مهربانان




+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم شهریور ۱۳۸۶ساعت 17:1  توسط علی احمدیان 

سحر جان

من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را

به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را

نه دستی داشتم بر سر نه پایی داشتم در گل

به دست خویش کردم این چنین بی دست و پا خود را

چنان از طرح و وضع ناپسند خود گریزانم

که گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را


دفتر عشـــق كه بسته شـد
ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقــــت بود
بشنو اين التماس رو


+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم مرداد ۱۳۸۶ساعت 18:35  توسط علی احمدیان  | 

تا حالا این حس رو تجربه کردی...


دیدی که چه حس قشنگیه...


تا حالا دلت خواسته که همیشه و همه جا در کنار یکی




تا حالا دلت خواسته به کسی بگی دوستت دارم...


تا حالا دلت خواسته خودت رو برای کسی فدا کنی...


تا حالا شبها ٬ وقتی همه خوابن ٬ تو خلوت خودت ٬


به خاطر وجود کسی گریه کردي...


تا حالا خدا را به خاطر خلقت کسی ستایش کردی...


آره!! ؟؟؟


به این میگن عشق...!!!


حس قشنگیه! نه؟


+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم مرداد ۱۳۸۶ساعت 18:30  توسط علی احمدیان  | 

اين روزا ...

اين روزا عادت همه رفتن و دل شكستنه

درد تموم عاشقا ، پاي كسي نشستنه

اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه

گرداي رو آئينه ها فقط غم زندگيه

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه

مشكل بي ستاره ها ، يه كم ستاره چيدنه

اين روزا كار گلدونا ، از شبنمي تر شدنه

آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه

اين روزا آسمونمون پر از شكسته باليه

جاي نگاه عاشقت ، باز توي خونه خاليه


اين روزا كار آدما ، دلاي پاك و بُردنه

بعدش اونو گرفتن و به ديگري سپُردنه

اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه

ساده ترين بهانه شون از هم خبر نداشتنه

اين روزا سهم عاشقا ، غصه و بي وفائيه

جُرم تمومشون فقط ، لذت آشنائيه

اين روزا توي هر قفس ، يكي دوتا قناريه

شبا غم قناري ها تو خواب خونه جاريه

اين روزا چشماي همه غرق نياز و شبنمه

رو گونه ي هر عاشقي ، چند قطره بارون غمه


اين روزا ورد بچه ها بازي چرخ و فلكه

قلباي مثل دريامون ، پُر از خَراش و تركه

اين روزا عادت گُلا ، مرگ و بهونه كردنه

كار چشاي آدما ، دل رو ديوونه كردنه

اين روزا كار رؤيامون ، از پونه خونه ساختنه

نشونه ي پروانگي ، زندگيا رو باختنه

اين روزا تنها چاره مون ، شايد پرنده مُردنه

رو بام پاك آسمون ، ستاره رو شمُردنه

اين روزا آدما ديگه ، تو قلب هم جا ندارن

مردم ديگه تو دلاشون ، يه قطره دريا ندارن


اين روزا فرش كوچه ها ، تو حسرت يه عابره

هرجا يكي منتظره ورودِ يه مسافره

اين روزا هيچ مسافري برنمي گرده به خونه

چشماي خسته تا اَبد ، به در بسته مي مونه

اين روزا قصه ها همش ، قصه ي دل سوزوندنه

خلاصه ي حرف همه پَر زدن و نموندنه

اين روزا درد آدما ، فقط غم بي كَسيه

زندگيشون حاصلي از حسرت و دلواپسيه

اين روزا خوشبختي ما ، پشت مِه نبودنه

كار تموم شاعرا ، فقط غزل سُرودنه


اين روزا درد آدما ، داشتن چتر تو بارونه

چشماي خيس و اَبريشون ، همپاي رود كارونه

اين روزا دوستا هم ديگه ، با هم صداقت ندارن

يه وقتا توي زندگي همديگه رو جا ميذارن

جنس دلاي آدما ، اين روزا سخت و سنگيه

فقط توي نقاشي ها ، دنيا قشنگ و رنگيه

اين روزا جُرم عاشقي ، شهر دل و فروختنه

چاره فقط نشستن و به پاي چشمي سوختنه

اسم گُلا رو اين روزا ، ديگه كسي نمي دونه

اما تو تا دلت بخواد ، اينجا غريب فراوونه


اين روزا فُرصت دلا ، براي عاشقي كَمه

زخماي بي ستاره ها ، تشنه ي ياسِ مرهمه

اين روزا اَشكمون فقط ، چاره ي بيقراريه

تنها پناه آدما ، عكساي يادگاريه

اين روزا فصل غربتِ عشق و بيداي مجنونه

بُغضاي كال باغچه ها ، منتظره يه بارونه

اين روزا دوستاي خوبم ، همديگه رو گُم مي كنن

دلاي پاك و ساده رو ، فداي مردم مي كنن

اين روزا آدما كَمَن ، پشت نقاب پنچره

كمتر مي بيني كسي رو ، كه تا اَبد منتظره


مردم ما به همديگه ، فقط زود عادت مي كنن

حقا كه بي وفائي رو ، خوبم رعايت مي كنن

درسته كه اينجا همه . پائيزا رو دوست ندارن

پائيز كه از راه ميرسه ، پا روي برگاش ميذارن

اما شايد تو زندگي يه بُغض خيس و كال دارن

چندتا غم و يه غصه و آرزوي محال دارن

اين روزا بايد همه مون ، براي هم سايه باشيم

شبا يه كم دلواپسه كودك همسايه باشيم

اون وقت دوباره آدما دستاشون و پُل مي كنن

درداي اَرغواني رو با هم تحمل مي كنن


اگه به هم كمك كنيم ، زندگي ديدني ميشه

بر سر پيمان مي مونن دوستاي خوب تا هميشه

اما نه فكر كه مي كنم ، اينكار يه كاره ساده نيست

انگار براي پُل شدن ، هنوز هوا آماده نيست

شاعر عزيز و مهربان اين شعر : مريم حيدرزاده


+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم تیر ۱۳۸۶ساعت 11:28  توسط علی احمدیان  | 

تا آخرين لحظه ، زندگي را دوست خواهم داشت

آسمان ، آبي و آرام

زمين ، سبز و قشنگ

زندگي ، جاري و زيبا

در كوچه پس كوچه هاي عاشقانه مي گردم

شايد شعري ، مصرعي ، حرفي و ترانه اي بيابم

تا بيابم جمله اي براي وصف احوال درونم

عاشقانه گويم يا عارفانه ؟

غزل سُرايم يا ترانه ؟

چه قصه اي گويم از حكايت زمانه ؟

زندگي جاريست و لحظه ها زيباست

دل من به دنبال روزنه اي براي سُرودن از زندگي

شب زيباست و ستاره ها را مي شمارم

رؤيا زيباست و ترانه هايي مي سُرايم

شاعرم يا ديوانه ؟

هوشيارم يا مستانه ؟

شعر سُرايم به كُدامين بهانه ؟

زندگي جاريست ، خدا نزديك است ، عشق زيباست

پس بزن ساز و بخوان آواز زيباي قلبت را

كه ترانه اي از عشق و زندگي خواهم سُرود

تا آخرين لحظه ، زندگي را دوست خواهم داشت

و تا آخرين نفس ، اُستوار و عاشقانه خواهم زيست

نوشته از خودم




+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم تیر ۱۳۸۶ساعت 11:28  توسط علی احمدیان  | 


با فاطمه من عاشقم ، زهراي من ، زهراي من

يادش همي در خاطرم ، بانوي من ، زهراي من

جانم به نامش بسته شد ، بانوي من فاطمه شد

زين آينه ، دل شسته شد چون سرورم فاطمه شد


ســـــــلام بر فاطـــــمه زهـــــرا (س) بهترين مـــادر دنيا

ســــــلام بر تــــمام مــــادران عاشـــــق و فــــــداكار و مـــــهربان

مادر ! اي موهــــبت الــــهي

مادر ! اي فرشـــــته ‌آســــماني

زبانم قاصـــــراست از وصف مقامت

جانم عاجــــــز است از درك عشــــقت

مادر! اي مــــوجــــود بي هـــــمتاي هســــــتي

بي هـــــمتا از نظر عشـــــق و بي هـــــمتا از نظر مـــــــهر

تو تمـــــثيلي از فـــــــــــداكاري و ايثار هستي مــــــادرم

آيا روزي خواهــــــــد رسيد تا بتوانم شيره ي جانت را

كه هـــــمچــــــون گل شقــــــايق ، به جان مــــن دمـــــيده اي

در درونم بپــــرورم و آن را شكـــــوفا كرده و به ثمــــــر برســــــانم ؟‌

آياخواهــــــــم توانست اشكـــــهايي را كه برايم ريخــــته اي

تبديل به گـــــــــوهر كــــــرده و به پايت بــــــريزم ؟

آيامي توانم صورت مـــــهربان و گل وجــــودت را در درونم جـــاودانه نگه دارم

و ســــرخي آفتاب و گــــــرمي دلت را بيش از بيش احســـــاس كنم ؟

تويي تنها امــــيدم وتنـــــها غمخــــوار خستگي هايم

تويي راهنـــــماي راهــــــم و رازدار اســـــــــرارم

بارهــــــا گفته و باز مي گــــــويم : " مــــادر دوســـتت دارم"

روزت مــــــــــبــارك مــــــادرم


+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم تیر ۱۳۸۶ساعت 11:26  توسط علی احمدیان  | 



 در خلوت و تنهايي برايت اشك مي ريزم، چيزي ندارم تا در اين لحظه سخت عزيمت توشه راهت كنم. تو كوله بارت را سالهاست كه بسته اي. نياز در تو بي معني است. نه اشكهاي ساده من، كه هيچ حرفي  نمي تواند تورا از راهي كه در پيش گرفته اي برگردانده و باز دارد. آري، اين اشكها براي كوچ تو نيست،  كه اين قانون تغيير ناپذير است. اين اشكها براي آرامش دلهايي است كه با رفتنت تا ابد تنها مي شوند. براي تپش قلب هايي است كه پس از تو مهرباني را فقط در افسانه ها پيدا مي كنند. براي سخاوت دستهايي است  كه با عبور آرام تو، بخشيدن را تجربه مي كنند. چه زيبا مي شد اگر كوچ گروهي بود.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم تیر ۱۳۸۶ساعت 11:21  توسط علی احمدیان  | 

نظر ندی خیلی نامردیه

تقديم به ستاره عزیزترینم

مثل همیشه توی تنهایی و خلوت خودم به یاد تونوشتم که شاید تسکینی باشه برای روح خستم...


با یاد تو آسمون دلم با اون بغض بارونی اش ٫ شروع کرده به باریدن و هنوزم داره می باره و اینو می دونم که این بارش دیگه تموم نمی شه...


چون آسمونش ٫ خورشید چشماتو کم داره...




تقدیم به تو که با اومدنت نفس تازه ای بر لحظه هام دمیدی و با رفتنت٫ ردپایی بر کویر خشک وجودم گذاشتی که با هیچ بارونی اثرش محو نمی شه...




ستاره شبای من ٫ دیگه سراغم نمی آی

گذاشتی رفتی بی خبر ٫ دیگه کنارم نمی آی


من موندم و بدون تو ٫ تک تک لحظه ها رو باز

با بودنت سر می کنم ٫ با یاد اون وجود ناز


تو رفتی و من چشم به راه ٫ توو تک تک ثانیه ها

بازم می خوونم اسمتو ٫ شهزاده افسانه ها


بیا پیشم بمون تو ای ٫ بهار لحظه های من

با بودنت جون می گیره ٫  تموم قصه های من


بیا بازم بهم بگو  ٫ همیشه پیشم می مونی

توهم نفس ٫ توهم صدا ٫ عمق نگامو می دونی


ای همسفر ٫ ای هم نوا ٫  بیا بازم پیشم بمون

توو این غروب لحظه ها  ٫ قصه عشقتو بخون


توو هر ستایش و نیاز ٫ فقط تورو می خوام از اون

بیا بیا کنار من ٫  تو ای رفیق مهربون


به من دوباره پر بده  ٫ بیا بمون کنار من

توو این قفس دلم گرفت ٫ همسفررویای من


می خوام که تو باشی با من ٫همیشه در کنار من

بدون تو رنگ می بازن ٫  ثانیه های عمر من


تویی مراد و پیرمن ٫ همسفر قدیم من

بیا بازم برام بگو ٫ اسرار این وجود من


من منتظر٫ من چشم براه  ٫ نفس نفس ٫  ثانیه ها

می خوام که تو باشی برام٫ تو ا ی رفیق لحظه ها


با بودنت بیا بساز ٫ دقیقه های عمرمو

بیا بازم نفس بده ٫  تو این وجود خستمو



Image hosting by TinyPic

Image hosting by TinyPic

Image hosting by TinyPic

Image hosting by TinyPic

Image hosting by TinyPic


+ نوشته شده در  یکشنبه ششم خرداد ۱۳۸۶ساعت 12:33  توسط علی احمدیان  | 

 مینویسم تا اندکی از دردهایم کاهش یابد


تنهایی بگو چگونه اسمت را بنویسم؟ وقتی اشک نمی گذارد

اسمت را به همراه ستاره می نویسم چون مرا به یاد شبهای تارعشق می اندازد

بگو چگونه درک کنم لحظات عاشقی را؟

بگو چگونه بعد از این تحمل کنم لحظات تنهایی را؟

با نوشتن تنهایی گریه ام می گیرد چه برسد به اینکه تنهایم بگذاری

بگو چگونه احساسم رابنویسم که دیگر دلم از تنهایی و بدون تو بودن خسته شده....؟؟؟


به دلم افتاده بود انگار جدايی

به دلم افتاده بود که بيوفائی

به دلم افتاده بود می ری ز پيشم

به دلم افتاده بود آواره می شم

به دلم افتاده بود تو جنس سنگی

که می خوای با دل تنگ من بجنگی

به دلم افتاده بود تنهام ميذاری

واسه تنها کردنم بهونه داری

به دلم افتاده بود ميشکنم از تو

که تو زخمی رو دلم دوباره از نو

به دلم افتاده بود که نمی مونی

که يه روزی منو از خودت می رونی

به دلم هرگز نيافتاد برم وتنهات بذارم

هر بلائی سرم اومد همه اش و سرت بيارم

به دلم هرگز نيافتاد انتقاممو بگيرم

يا بگيرم کينه از تو تا به اون روز که بميرم

به دلم هرگز نيافتاد قدر قلبمو بدونم

حتی فکرشم نکردم که بدون تو بمونم

فرق ما از اينجا پيداست فاصله ميون دلهاست

تو دلت سرکش و مغرور من دلم هميشه تنهاست!!!

ازم پرسید بخاطر کی زنده ای؟

*با این که  میخواستم داد بزنم به خاطر تو

*بهش گفتم به خاطر هیچکس

-دوباره ازم پرسید پس بخاطر چی زنده ای؟

*با این که دلم داد میزد بخاطر دل تو

*بهش گفتم بخاطر هیچ چیز

*منم ازش پرسیدم تو بخاطر کی زنده ای؟

-بهم گفت به خاطر کسی که بخاطر هیچکس وهیچ چیز زنده است

افسوس که دست سرنوشت


قصه ی ما رو بد نوشت


هر چی غم دنیا که بود


تو سرنوشت ما سرشت


افسوس که دست روزگار


نذاشت بمونیم بر قرار


منو تو مال هم بودیم


نفرین به کار روزگار


تقصیر من بود یا تو بود؟!


عشقی واست نمونده بود


یا اینکه دیوونه ی تو


شعری برات نخونده بود


نمی دونم یهو چی شد!


از منو جادّه ترسیدی


هر چی بهت گفتم بیا


نیومدی ، نفهمیدی!


افسوس از اون روزهای خوب


که بودی عشق و یار من


چشم حسودها کور نشد


نموندی در کنار من


این لحظه های آخره


هرچی دلت میخواد بگو


بگو عزیزم ،باز بگو


امّا خداحافظ نگو!


تقصیر من بود یا تو بود؟!


عشقی واست نمونده بود


یا اینکه دیوونه ی تو 


شعری برات نخونده بود


نمی دونم یهو چی شد!


از منو جادّه ترسیدی


هر چی بهت گفتم بیا


نیومدی ، نفهمیدی!


قصه ی ما رو بد نوشت


هر چی غم دنیا که بود


تو سرنوشت ما سرشت


افسوس که دست روزگار


نذاشت بمونیم بر قرار


منو تو مال هم بودیم


نفرین به کار روزگار


تقصیر من بود یا تو بود؟!


عشقی واست نمونده بود


یا اینکه دیوونه ی تو 


شعری برات نخونده بود


نمی دونم یهو چی شد!


از منو جادّه ترسیدی


هر چی بهت گفتم بیا


نیومدی ، نفهمیدی!


افسوس از اون روزهای خوب


که بودی عشق و یار من


چشم حسودها کور نشد


نموندی در کنار من


این لحظه های آخره


هرچی دلت میخواد بگو


بگو عزیزم ،باز بگو


امّا خداحافظ نگو!


تقصیر من بود یا تو بود؟!


عشقی واست نمونده بود


یا اینکه دیوونه ی تو


شعری برات نخونده بود


نمی دونم یهو چی شد!


از منو جادّه ترسیدی


هر چی بهت گفتم بیا


نیومدی ، نفهمیدی!


+ نوشته شده در  یکشنبه ششم خرداد ۱۳۸۶ساعت 12:28  توسط علی احمدیان  | 

مطالب قدیمی‌تر